Ana içeriğe atla

kıyılmaz bir tenin ufkundayım



yıl sayılı,yaş sayılı ,nefes belirsiz...yedisinde de kısadır yetmişinde de ömür.kısacık bir ömre neler sığdırılır?

bugün sensiz başlayan tatilleri rafa kaldırdığım ilk gün,bir süre çarşıda neonlar yanmayacak ve ağaçların,direklerin gölgesi vurmayacak kaldırımlara,yollara benim için. senin varlığınla çoğalacak aydınlık dünyada,şimdi bakıyorum  karanlık..bildiğim gibi değil,bildiğin gibi değil,"ay karanlık"...

her şey olabilir bir hayatta "nen lori",biz çok şeye aldandık;ama sevgiye inandık..hayatta bir gerçek varsa; iki noktadan bir doğrunun geçtiği gibi,  o da sevgiden geçer.. ve sevgi ,seni içine alan bir çember olduğu sürece anlamlıdır.şimdi kelimelerin ne kadar kafiyeli de olsa  kifayetsiz kaldığını  beynimin dehlizlerinde uçuşan herhangi bir kelebeğin herhangi bir gün de neler yaşayabileceğini ve nasıl öleceğini düşünüyorum, hissediyorum,anlatamıyorum ya,sensizliğin de öyle olduğunu görünce anlıyorum..

pencerelerin romantik buğusundan bakarken ,aklımda ayakları soğuktan üşüyen biri konaklıyor. ve üşürken o,nasıl oluyor da seçici davranabildiğime inanamıyorum bazı şeylerde.iki dakika bir mola oysa üşümesine  panzehir..
şimdi,
kıyılmaz bir tenin ufkundayım ve "vakit çok geç".


aşkın tarifi yoktur yeni yeni anladım;ve bunu betimlemenin  vereceği bir rahatlama da.şimdi sadece düşünüyorum ki bir insanın, ayakları soğukta çabucak üşüyebilen bir insanın gözüne kocaman bir dünyayı sığdırabiliyorsan ve karda ,yağmurda,çamurda,kabusun ya da en güzel anın  ortasında dünyanın kalbinin attığı yerin o gözlerin sahibinde olduğunu düşünüyorsan,aşıksın... ve o gözlerine dünya sığan,gülünce yüzü aydınlanan somurtunca karanlığa bulanacak kişi de aşktır.

ömür kısadır hep,yedisinde de kısadır yetmişinde de.kısacık bir ömre neler sığdırılır?
bir kelebek ne sığdırır?
...
bildiğim,
ses vermelisin..çünkü sen de sustukça ,dünya olası bir sağırlığa kilitlenmiş  olacak..ve herkesin dünyasında sadece bir kişinin sesi açabilir o kilidi.bende sen.bence sen..sen de ses vermelisin... yoksa kısa bir ömre neler sığdırılır..



Yorumlar

  1. nereye gidersen git yollar dardır, şehirler küçüktür aşıksan..

    YanıtlaSil
  2. çünkü "nereye gidersen git arkandan gelir .."

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

izmir'de bir gün...

İzmir'deyiz  aynı okulda  çalışıyoruz , akşam aynı eve aynı yolları elele gönül gönüle,ayaklarımızı yuvarlaya yuvarlaya  gidiyoruz... akşam oluyor,yemek yapıyoruz,yemeği yiyoruz;  çocuk yoksa henüz, ben bir bilet çıkarıyorum  sen -"aaa  bu mu var?" diyorsun. -evet,  gidelim mi? diyorum. evet diyorsun. devlet tiyatrosuna gidip,biletimizin üstündeki numaralar bende mevcut diyen  o koltuklara gidip oturuyoruz. sonra ordan geç vakit çıkıyoruz.  hava nasıl olursa olsun bize  sıcak geliyor. deniz kenarına gidiyoruz, elini tutuyorum   "bu deniz  sensin" diyorum;  ve ben denize bakmayı çok seviyorum..." sonra yürüyoruz.. bi cafe'den ayaküstü sıcak,püfür püfür dumanı ince uzun kıvrılan iki çay alıyoruz,  bir banka oturuyoruz. senin saçına rüzgar vuruyor, kıyıya dalgalar... " ikisi de güzel" diyorum.  "senin varlığını çok seviyorum" diyorum,sen bana bakıyorsun.yüzünde dolunay bir gülüş,yanakların açık ...

Düşler ve Düşüşler Üstüne

Kısa denen hayatımıza almaya çalıştığımız birkaç büyük ,geriye kalan orta ve çeşit çeşit küçük hedef ya da anlam nesnesi içerisinde her gün gözümüzü açıp bir koşuşturmaya dalıyoruz. O hengamede düşünme fırsatı bulduğumuz kısacık anlarda, kelimeler ,cümleler , hayaller, hedefler ,kıyaslar birbirini öteleyip, itişirken kendimizi olduğumuz noktada küçük şeyleri önemsememiş büyük amaçları da bazen ertelemiş bulabiliyoruz. Benim kendimi öyle bulduğum olur. Sonra o karmaşaya adım atıp devam ederken günün nasıl geçtiğini bir türlü anlayamıyoruz. Sonunda , yorgunluğun eklemlerimizi sızlattığı ve ağrı olarak vücudumuza saldırdığı o anlarda gerçekle yüz yüze gelmenin ağırlığını hissedebiliyoruz... Gerçekler! Hani hepimizde farklı olan idealler ile geldiğimiz ,ilerleyebildiğimiz nokta arasında kalan yapamadığımız ve altında ezildiğimiz gerçekler .. Sınırlarını i çizdiğimiz, var olmayı istediğimiz, anılmayı hayal ettiğimiz  ama teğet geçerken bile zorlandığımız"biz " ile olabildiğim...

bisiklet travması ve içinden çıkamadığım çemberi kırma çabası

Başımdan geçen ve hayatımı kökten değiştirmiş olabilecek bir travmamdan bahsetmek istiyorum. Sanırım 9 ya da 10 yaşlarındaydım , kiracıydık, ev değişikliği yapmıştık ve emekçi ağabeyim, bozuk bisan bisikletini bu taşınma esnasında bir hurdacıya vermiş ve karşılığında benim için o an dünyadaki en güzel hediye olacak küçük ,eski, kimbilir kaçıncı elden düşme bir bisiklet almıştı. Diğer eşyaların arasına koyup yeni evimize doğru ilerledik. içim kıpır kıpır , acayip kelebekler yakaladım içimde . Ciddiyim, yol bitse de dokunsam derdindeydim ,resmen ağzımdan kulaklarımdan çıkıyordu kelebekler,uçuyordum yerimde ,utanmasam şarkı söylerdim bağıra bağıra ama utanan biriydim.Bizimkilerde ise yeni eve yerleşme telaşı hakimdi. O günden sonra ne zaman , bana ait  bir zamanım olsa  rokete biner sokağın bir ucundan diğer ucuna uçardım,dediysem de birkaç kilometreyi kastetmiyorum. toplasan 150-200 metrelik bir mesafeydi kullandığım pist.Çok hızlı sürerdim kendimce, en azından yürüye...