İçimde
anlamadığım belki de bildiğim ama anlamlandırmaktan korktuğum bir ruh gezinip
bütün iç tellerime ayaklarını, ellerini sürtüyor; titriyorum… Aklım her
zamankinden karışık ve berrak. Bütün karmaşıklığı gözümün önünde perdeye düşmüş
rengarenk bir film gibi… Sanki bu defa ,birini ötekinden ayırmak istemeyecek
kadar sevdiğim bir filmin kahramanları gibi duruyor karşımda bu karmaşık
ruhumun figürleri. Çok tanıdık çok bildik bir rengi var. Çok uzak, belki hiç
ulaşılmamış bir hal.. elimi uzatsam tutacağım. belki…
Aynaya her baktığımızda yeni bir başkalaşım farkederiz, onu sevmenin ya da ona alışmanın en iyi yolu ;içini döküp ,döktüklerine bakıp , onları kabul etmeye çalışmaktır. Ama her şeyi en sek haliyle anlayıp kabullenmek..
Yorumlar
Yorum Gönder